De wijncultuur van Porto

IMG_3600De grote rivier de Douro, die dwars door Porto stroomt, heeft eeuwenlang ‘s lands grootste exportproduct Port vervoerd, van de valleien in het oosten tot aan de havenstad. Tegenwoordig wordt de Portwijn voornamelijk via vrachtwagens het land door gebracht, maar de Portbootjes waarmee de vaten versterkte wijn vervoerd werden, liggen nog altijd in de havens van Porto.

De stad Porto bestaat uit twee delen: Porto zelf, en het deel Villa Novo de Gaia. In dat tweede deel liggen de meest bejubelde en befaamde porthuizen van het land, zo’n acht in getal. Een kleiner, minder toeristisch porthuis is die van Ramos Pinto, dat stamt uit 1880. Gericht op de Braziliaanse markt, kreeg de oprichter het toch voor elkaar om zijn handel staande te krijgen en vooral ook staande te houden, tussen portgiganten als Graham’s, Churchill, Sandeman, enzovoorts.

IMG_3601Port wordt gerijpt in eikenhouten vaten, zoals op de (zelfgemaakte) foto’s te zien is. De kleinere vaten rijpen in de eigen kelders, veelal onder de gebouwen zelf. Zo lag in deze kelder zo’n 300.000 liter Port, in de kleuren White (gemaakt van witte druiven), Ruby (van rode druiven) en Tawny, (ook van rode druiven). Er zijn nog vele verschillende subvarianten, die in deze korte les oenologie niet ter sprake zullen komen.

Porto in beeld

De stad Porto is nauwelijks samen te vatten in foto’s. Zeker niet in zo weinig foto’s. Toch hebben we het geprobeerd. In deze slideshow is te zien hoe de gidsen van The Worst Tours ons rondleidden, hoe de Tuinen van het Kristalpaleis erbij liggen en in welke staat gebouwen in de stad zich bevinden. Ook zijn er enkele mooie landschapsfoto’s te bewonderen. Allemaal made by de huisfotograaf Paul.

Porto in beeld

Alles met kabeljauw

Donderdag was onze eerste productieve dag in Porto. We hebben een toer door de stad gemaakt, met de gidsen van The Worst Tours, die toeristen rondleiden langs de vervallen en krakkemikkige huisjes van de stad. Ook brengen zij pure schandalen aan het licht, mislukte bouwprojecten van miljoenen en frauduleuze bouwovereenkomsten.

De vele lege winkels waren opvallend. In het centrum van de stad staan er met grote regelmaat zo’n drie tot vier winkelpanden naast elkaar leeg, weg te rotten in het straatbeeld. Vaak werden winkels heropend om daarna weer met hetzelfde gemak gesloten te worden.

Het aantal rottende huisjes wordt aangevuld met een grote hoeveelheid kerken. Op elke straathoek is er wel een te vinden. Er zijn vele kerken met Delfts blauwe betegeling aan de buitenkant. Eenzelfde versiering hebben veel huizen; tegeltjes aan de buitenkant, in alle denkbare kleuren en motieven. Breekt er echter een tegel, gaat er een kapot, wordt er niets vervangen. Daar schijnt geen geld voor te zijn.

Daarnaast zijn wij tot de conclusie gekomen dat vegetariërs het moeilijk hebben in deze stad. Al het eten bestaat uit vlees, dan wel uit vis. “We eat everything with codfish”, zei een van de mensen die we vandaag gesproken hebben. 

De reis en de stad

foto
We hebben de reis overleefd en zijn ongedeerd aangekomen in ons hostel. Waar in het begin een cultuurshock uit leek te blijven, begonnen ons na enkele uren toch wel dingen op te vallen.

Het aantal leegstaande huizen is groot. Veel huizen bestaan slechts nog uit een (soms kapotte) deur en een muur waarin die deur vastzit. Huizen zijn vervallen en in bijzonder slechte kwaliteit, maar staan nog wel te koop. Daarnaast worden vele vervallen woningen nog gewoon bewoond. Ook komt het voor dat, als er eenmaal een huis gesloopt is, gewoon het buurhuis nog blijft staan.

foto (2)
Het tweede dat ons opviel is de enorme hoeveelheid joggers. Waar Italië scootertjes heeft, heeft Porto joggers. Ze zijn overal, op straat, op het strand, op de pier. Gewoon, een opvallende observatie.

Ook opvallend is de monding van de rivier de Douro, die door de stad stroomt. Je zou verwachten dat de grote rivier zou overstromen met bootjes vol toeristen. Ook het strand is angstaanjagend leeg. Als het dit weer zou zijn in Scheveningen, zouden dagjesmensen vanuit het hele land komen opdagen.

Daarnaast is het niveau van Engels echt ernstig laag. Boven de dertig spreekt niemand ook maar één woord Engels. Onder de dertig wel, maar zelden meer dan enkele woorden. We hebben enkele keren de weg gevraagd, als antwoord kregen we een compleet betoog in het Portugees waar we geen wijs uit konden. De bevolking is overigens wel erg behulpzaam.

foto (4)
De eerste Portugese gewoonte is ons ook aangeleerd. Voor het eten drinkt men een biertje en eet een soort graan, dat je open moet bijten om bij het eetbare te komen. Die gewoonte hebben we meteen de eerste avond toegepast.

Overigens hebben we ook een eigen twitteraccount: volg ons op @ThePortoCrisis.